Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

PTZ-team Allerzorg Groningen

Avatar
Brenda van Dam
In Groningen levert een klein team van Allerzorg palliatief-terminale zorg bij de mensen thuis, in vrijwel de hele provincie. Dat vraagt nogal wat van de inzet en zelfstandigheid van de teamleden, maar er staat ook een grote mate van vrijheid tegenover.
https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs12479-021-0873-6/MediaObjects/12479_2021_873_Fig1_HTML.jpg
V.l.n.r.: Emily Wierenga, Petra de Vries, Jolien Cruiming Foto: Vincent Boon
Bij Allerzorg werd de palliatief-terminale zorg vanuit de PTZ-coördinator georganiseerd. Twee jaar geleden besloot Petra de Vries het anders aan te pakken. “Toen onze vorige PTZ-coördinator vertrok, nam ik die functie op mij. Het was een vrij solistische functie, waarbij ik vooral coördineerde. Maar ik heb een echt zorghart en wilde graag zelf inhoudelijke zorg verlenen. Ik kon dat niet alleen, want er was veel vraag naar palliatieve zorg en in de wijkteams sneeuwde die zorg een beetje onder. Dus begon ik mensen om mij heen te verzamelen. Dan konden we meer en ook betere zorg verlenen. Zo zijn wij twee jaar terug begonnen. Inmiddels zijn wij een team met zes verpleegkundigen.” Het was nog niet zo gemakkelijk om goede mensen te vinden, vertelt ze. “Je moet de hectiek en de complexiteit van het werk goed aankunnen. Het is heel ad hoc. Palliatieve zorg is nooit van acht tot vijf. Als iemand veel last van pijn of onrust heeft, is dat meestal ’s avonds of ’s nachts.”
Jolien Cruiming werkt twee dagen per week voor het PTZ-team. “Het mooie aan thuiszorg is dat je echt in de leefomgeving van mensen komt. Dat is best intiem. Je leert mensen op een heel andere manier kennen en ziet wat voor hen belangrijk is in het palliatieve proces. Je bent ook veel bezig met de mensen eromheen: ouders, partners, kinderen, kleinkinderen. Die weten ook niet wat er allemaal gebeurt en die neem je mee in het proces.”
Het team houdt kantoor in een gezondheidscentrum in Oldehove, maar daar zijn de verpleegkundigen niet vaak te vinden. De Vries: “Ik werk vanuit huis, of eigenlijk vanuit de auto. De hele provincie is in principe ons werkgebied.”
Ook Anita Veenstra is altijd op pad. “Het is wel lekker om je eigen route te hebben, je eigen ding te kunnen doen. Je bent zelfstandig, maar je weet dat je collega’s hebt waar je op terug kunt vallen. Van A naar B ben je soms een uur onderweg. Dan is het: muziekje aan, even je hoofd leeg maken en als je iets moeilijks hebt meegemaakt, kun je even je collega’s bellen.” Cruiming: “We hebben allemaal een passie voor de mensen en de zorg. We bespreken veel, vangen veel op met een gezonde dosis humor. Of we gaan lekker naar McDonald’s.”
De Vries zou graag groeien met haar team. “Wat ik vooral graag zou willen, is dat er geïnvesteerd wordt in proactieve zorg. We krijgen nog steeds te veel cliënten in de laatste week van hun leven die nog nooit over doodgaan hebben gesproken. Niet over hun wensen, niet over hun behoeften.” Cruiming: “Veel mensen in de palliatieve fase hebben geen behoefte aan 12 of 24 uur zorg per dag. Ze willen iemand achter de hand hebben, om in die fase een relatie mee aan te knopen. We zeggen altijd: We wandelen met u mee en als het nodig is, dan zijn we er!”
Door Brenda van Dam, journalist en eigenaar van Bureau voor levenslinguistiek